امشب انگار ، همه چیز دست به دست هم داده بود تا باز منو ، من خوش خیال رو که آتیش سوزان حسرت و عشق و اشتیاقش رو زیر خاکستر سرد ناامیدی گم کرده بود و فکر میکرد همه چیز رو با آرامش به انتها رسونده !

و ایستاده اینجا در مرکز سکون و ثبات ، دوباره به یاد " تو " و به یاد عشق پر حرارتی بندازه که روزگاری نه چندان دور التهاب تندش روحم رو ذوب جذبه وجودت کرد .

باز همون آهنگ آشنا که منو به اضطراب کشدار و شیرین روزهای انتظار رسیدنت میبرد . روزهایی که با این نغمه از عشق اشک ریختم و بی صبرانه اومدنت رو به انتظار نشستم . شب های سرد ساکتی که ، با کلمه کلمه اون لحظه لحظه دیدنت رو به یاد آوردم و به درد گریستم !

و من که دوباره به یاد " تو " و همه ماجراهای عجیب و غریبی که تو این مدت کوتاه رخ داده بود ، برای عشقم و قلبی که از پا افتاده ، همصدا با اون آهنگ میخوندم و تلاش بی فرجامی که پلکام برای زندونی کردن اشکام میکردن تا روی گونه های تبدارم نریزه و من رو رسوا نکنه.

باز هم عبور .. کوچه به کوچه ، و نگاه مشتاق و دیوانه ای که در هر کجا نشونی از " تو " رو می جست و به هر چشمی " به امیدی که این اوست " برای لحظه ای خیره میشد و " تو " رو لا به لای این همه آدم و شلوغی پیدا نمیکرد . گمشده دل دردمندش رو ..

باز هم همون خیابون ! همون کوچه ! همون اشتیاق ! همین .. همین من !! من مجنونی که نگاهش رو توی اون ظلمات از بین عبور ماشین ها و آدم ها لغزوند به سینه کش خیابون تاریکی که بهشت کوچکش بود !

حتی آسفالت خیابون هم با من شیدا سر ناسازگاری داره ! از این پایین قد کشیده به اون بالا ! و عاقبت بعد از این سربلندی اونجا ، جایی نزدیک به اون کوچه بن بست ، کم به کم آروم میگره و میشه مثل باقی خیابونها ، صاف و هموار ! بی هیچ نشیب و فرازی ! و من از اون پایین جایی کمی دور چشمای پر از نیازم رو به امید واهی دیدن ! به اون خیابون میدوزم ! و تا جایی که چشمام توان داره و سر و گردنم امکان خمیدگی ! اونجا رو با وسعت همه نگاهم به آغوش خیال میکشم . و " تو " نمیدونی ، اگر کسی با من نبود ، از همین نقطه کور ِ دور ازپشت این حفاظها و موانع بوسه گرم ِ مشتاقم رو نثار خیابونی میکردم که مفتخره عزیزترین من در هواش نفسش رو رها کنه !

عجیب اشتیاق بوسه در من بود و لبهام بی اختیار بهم فشرده میشد . همه روحم شده بود خواهش بوسیدن ! دلم میخواست دست من بود ، می اومدم اونجا دستام رو باز میکردم و با تموم عشقم همه اون وسعت رو به آغوش میکشیدم و غرق بوسه میکردم .. افسوس !!!

لحظه عبور کوتاه تر از یه پلک بهم زدن بود ! و این همه ویرونم کرد ! من جسم بی جونم رو گذر دادم و کبوتر دلم پر کشید به اون کوچه بن بست ! به در خاکستری کوچیکی که پله های زیادش منتهی میشد به ..

و سعی کردم " تو " رو ببینم ! توی اون اتاق .. کنار اون بخاری یا پشت اون پنجره ! توی تراس شاید هم حیاط اون خونه قدیمی ، با اون در چوبی که .. یا شاید ..

هر جا باشی می بینمت ! با همون نگاه ! همون لبخند ! همون حرفها و .. همون " تویی " که قلبم رو ربود ..

چشمام بارونی میشه ! نباید اشکام رو کسی ببینه ! بهشت جاودانم ! قبله گاه کوچیکم ! خونه امن و عشقم .. من قانعم به نگاهی گذار از پس عبوری شتابان .. و خیالی که شکل میگیره ..

..

دوباره همون میدون ! منی که همه وجودم دعا میشه برای عبور از این خیابون عریض ! از جلو اون فروشگاه ! و باز هم خیره موندن به قفل در ! و چارچوبی که " تو " از اون گذشتی و اتاق کوچیکی که حضورت روبه نظاره ایستاده .. با زاری به " خــدا " التماس میکنم و در یک لحظه کوتاه هر چی نذر و نیاز و دعا بلدم به درگاهش میکنم تا امشبی که برام همه تداعی " تو " بوده ، از اینجا هم بگذریم  ؛ نذر و نیایشم قبول نمیشه ! تنها به کشیدن عطرش به مشام جونم اکتفا میکنم ..با حسرت !

و می فهمم ! به ادراک سخت و دردناک حقیقت میرسم ! حقیقتی که دلگیری و کدروت مخفی کرده بودش !

و می فهمم ! با درد ! با عشق ! با غم ! با شوق ! با ..

" کی رفته ای ز دل که تمنا کنم تو را " !!!

فکر میکردم برام همه چیز تموم شده ! فکر میکردم عادت کردم و پذیرفتم سرنوشتی رو که دست تقدیر در دفتر زندگیم قلم زده ، فکر میکردم آروم شدم ! فراموش کردم ! فکر میکردم ساختم با سوختنم ! فکر می کردم .. دیگه چیزی برام مهم نیست ! دیگه نمیخوام ببینمت ! دیگه مشتاق نیستم ! فکر می کردم ، حرفم رو زدم حرفت رو زدی! حرفامون رو گفتیم و اون تب تند در من فروکش کرد!

داشتم میرسیدم به این باور تلخ که حق با " تو " بود و من .. اما !

امشب فهمیدم برای من هیچ چیز تغییر نکرده ! " تو " همونی که قلبم رو از آن خودش کرد ! من همونم که دل به تو داد و عشق ..

فقط همه چیز زیر لایه ایی از اندوه و دلخوری مخفی شده بود ! امشب اون لایه زدوده شد !

و باز عشق پاکت بود که جلوه گری میکرد ..

تنها تفاوت این من با منی که میشناختی و میشناختم ، اینه که ، دیگه هیچ امیدی برام زنده نمونده !!

این من ، من ِ ناامید مأیوسی که حسرت روزهای پر از امیدواریش رو میخوره ! و در باورش نمیگنجه که این خودش باشه ! کسی که در هر تاریکی روشنایی امید رو میدید و حالا .. !

باورم نمیشه این من باشم ! بی هیچ امیدی ! ناامید ِ ناامید ِ ناامید .. بی هیچ تصویری از آینده ! کسی که فقط نفس میکشه و روزها رو طی میکنه به حکم اجبار و حتی دیگه هیچ کنجکاوی هم برای دیدن آینده نداره !

" خــــدای " من ! پس اون همه امیدم چی شد ! توکه گفتی ناامیدی از درگاهت کفره چرا من همیشه امیدوار رو به اینجا کشوندی ..

دوست دارمش ..

مثل دانه ای که نور را

مثل مزرعی که باد را

مثل زورقی که موج را

یا پرنده ای که اوج را

دوست دارمش ..

نازنینم ! دوستت دارم هنوز و همیشه اما میدونم " تو " برای من نیستی و دیگه واقعا هیچ امیدی ندارم ..

پ.ن : باز جمعه ! باز شهریار ! ..

لاله .. لاله .. بیچاره لاله ! کاش " محمد " ! میدونست " لاله " ! چه احساسی داره و با اون حرف .. ! و ابولقاسم که نمیدونم چرا من رو یاد " تو " میندازه و به خاطر این خیلی دوستش دارم ! ( عزیزم خیلی احساساتی شدم ؟! )