دلم مي خواست : دنيـا رنگ ديگر بود
خــدا ، با بنده هايش مهـربان تر بود
ازين بيچــاره مردم ياد مي فـرمود !

دلم مي خواست زنجيـري گران ،
از بارگاه خويش مي آويخت
كه مظلومان ، خـدا را پاي آن زنجيـر
ز درد خويشتن آگاه مي كردند .

چه شيرين است : وقتي بي گناهي داد خود را
از خــداي خويش مي گيرد .
چه شيرين است ، اما من ،
دلم مي خواست : اهل زور و زر ، ناگاه !
ز هر سـو راه مردم را نمي بستنـد و
زنجيـر خــدا را بر نمي چيـدند !
دلم مي خواست : دنيـا خانه مهـر و محبت بود
دلم مي خواست : مردم ، در همه احوال با هم آشتي بودند .
طمع در مال يكديگر نمي كردند .
كمـر بر قتل يكديگر نمي بستـند
مــراد خويش را در نامرادي هاي يكديگر نمي جستنـد ،
ازين خون ريختن ها ، فتنه ها ، پرهيز مي كردند،
چو كفتاران خون آشام ، كمتر چنگ و دندان تيـز مي كردند !

چه شيرين است وقتي سينـه ها از مهـر آكنده است
چه شيـرين است وقتي ، آفتاب دوستي ،
در آسمـان دهـر تابنـده است .
چه شيرين است وقتي ، زندگي خالي ز نيـرنگ است .
فـريدون مشيــري

*************
شبي پرسيدمش با بي قراري
به غيـر از من كسي را دوست داري
ز چشمش اشك شد از شـرم جـاري
ميان گريه هايش گفت : آري !!!

*************
سر خود را مزن اين گونه بر سنگ ،
دل ديوانه تنهـا ! دل تنگ !

منشين در پس اين بهت گران
مدران جامه جان را ، مدران !

مكن اي خسته ، درين بغض درنگ
دل ديوانه تنها ، دل تنگ !

پيش اين سنگدلان قدر دل و سنگ يكي ست
قيل و قال زغن و بانگ شباهنگ يكي ست

ديدي ، آن را كه تو خواندي به جهان يارترين
سينه را ساختي از عشقش ، سرشارترين
آن كه مي گفت منم بهر تو غمخوار ترين
چه دلازارترين شد ! چه دلازارترين ؟

نه همين سردي و بيگانگي از حد گذراند ،
نه همين در غمت اين گونه نشاند ؛
با تو چون دشمن ، دارد سر جنگ !
دل ديوانه تنها ، دل تنگ !

ناله از درد مكن
آتشي را كه در آن زيسته اي ، سرد مكن
با غمش باز بمان
سرخ رو باش ازين عشق و سرافراز بمان
راه عشق است كه همواره شود از خون ، رنگ
دل ديوانه تنهـــا ، دل تنگ !

فريدون مشيــــري