یکی را

            ^{ﰅ¬ þì •¶ô¬}

ولی افسوس ،

او هــر گـــز نمی داند!

نگاهش می کنم ،

                         شاید ،

     بخواند از نگاه من

                               که ؛

          ^{ﰅ¬ þì •¶ô¬ …° ô}

ولی افسوس ،

 او هرگــــز نگاهم را نمی خواند!

به برگ گل نوشتم من

                               که ،

         ^{ﰅ¬ þì •¶ô¬ …° ô}

ولی افسوس ،

او گل را به زلف کودکی اویخت ،

تا او را بخنداند

صبا را دیدم و گفتم :

        صبـــا دستم به دامانت

              بگو از من به دلــدارم

                                              که ،

        ^{ﰅ¬ þì •¶ô¬ …° ô}

ولی ناگه ز ابر تیــره برقی جست

و روی ماه تابان را بپوشانید

.

..

...

                     ^{ﰅ¬ þì •¶ô¬ …° þßü}